دستور به مطرب

مطربا بردار چنگ و لحن موسیقار زن
آتش از جرمم بیار و اندر استغفار زن
در غریبستان جان تا کی شوی مهمان خاک
خاک اندر چشم این مهمان و مهمان دار زن
مطربا حسنت ز پرگار خرد بیرون تر است
خیمه عشرت برون از عقل و از پرگار زن
تار چنگت را ز پود صرف می جانی بده
زان حراره کهنه نوبخت بر اوتار زن
از یکی دستان او خورشید و مه را خفته کن
پس نهان زو چنگ اندر دولت بیدار زن

گیسو

گفتي كه حافظا دل سرگشته ات كجاست
در حلقه هاي آن خم گيسو نهاده ايم

آشپزخانه

ماها برخي مان ظرف خود را پيدا نمي كنيم. يا اين كه ظرفمان شكسته و يا حتي هنوز به آن نرسيده ايم. تا به ظرف خود نرسي نمي تواني جاري شوي و در آن بريزي. اگر از پايين بخواهيم در ظرف بريزيم قدري ناممكن مي نمايد. گويا بايستي از ظرف مطلوب خود بالاتر رويم. درك ريزش و فروريختن جز به بالاتر رفتن از ظرف نمي شود. چقدر بالاتر؟ اگر زياد رويم به هنگام ريختن چه هياهو و سر و صدايي به پا مي شود و نيز قدري پاره پاره شده و به خارج پرتاب مي شويم. و آن گاهي كه بسيار نزديك شويم بي صدا و كامل مظروف مي شويم. عجيب كه نمي توانيم ميان اين دو گزينش كنيم. افسوس داستان اين جاست كه مظروف گشته ايم و خشنود از اين كه به ظرف پيوسته ايم. ناگهان مي شنويم كه ظرفي ديگر در پايين دست يا بالادست اين ظرف هست كه ناخوانده و ناديده مطلوب ماست. دوباره و دوباره... برخاستن و حركت و جستار و باز فرو ريختن و مظروف شدن...

عشق

از این که گدا شوم اندوهگینم
نمی خواهم مطلوبم را از همه گان تقاضا کنم
بد روزگاری است این روزگار فقر

یادگار جانان

ای یار مرا غم تو یارست
عشق تو ز عالم اختیارست
با عشق تو غم همی گسارم
عشق تو غمست و غمگسارست
جان و جگرم بسوخت هجران
خود عادت دل نه زین شمارست
جان سوختن و جگر خلیدن
هجران ترا کمینه کارست
در هجر ز درد بی‌قرارم
کان درد هنوز برقرارست
ای راحت جان من فرج ده
زان درد که نامش انتظارست
در تاب شدی که گفتم از تو
جز درد مرا چه یادگارست