صبح ساعت 7:30
تنها
ساکت
اولین قطعه از آلبوم "افسانه سرزمین پدریم"
با صدای تقریبا بلند
یک وبلاگ
یک عکس
اشک و درد
خداوندا تو چگونه بدین زیبایی مرا غم آلود می کنی؟
می گفت که تو در چنگ منی
من ساختمت. چونت نزنم؟!!!
ای عجبا از این درد و عشق
درباره عکس:
آنا پورنا
خانه کوهنوردان تهران
ای یار یگانه چند خسبی؟
ای شاه زمانه چند خسبی؟
افسانه ی ما شنو که در عشق
گشتیم فسانه چند خسبی؟
"رومی"
خیابان های گل آلود این زمین غریبند.
خشکی پاهای من را نمی شناسند.
تمامی لب های خیسشان را خواهم بوسید.
اینان و آنانند که مرا به جانان رسانده و می رسانند.
با چه توانی این کار رو انجام می دم؟ نه به عشقی که به شخصی خوانده شده به نام مولانا دارم. بلکه به عشقی که او به معشوقی داشت. معشوقی که او را به بی خودی رساند. (به روایتی) شمس او را کشتند و او بی از او، در او شد و به اوی اولی الالباب رسید. اتود اولیه طرح رو به مدد حضور در بین بچه های انجمن زدم. و شرح آن چه در دل خود داشتم: نی چیست؟ همه در آن دمند. دم. دم من، تو و همه گان. هرچه دم بباید همه ناله گردد. ناله ای که بر دل نشیند. غم نیاورد .شاد کند. بگرداند. بی سر کند. پای بکوبی بر همه دنیا نه به نشانه ی نفرت از او که به طلب یافتن سبکبالی از برای پرواز. نقطه و وحدت بیابی و گرد او بگردی. هر چه گیری همه ناله ی شوق کنی. نبینی و از دل بینی. نور دلت که نباشد، تو نباشی. نشانه ی زمین از اولین الفبا - نقطه - تا آخرین الفبا - ی - در یک امتداد افلاطونی. چرا که هر آن چه خدا بر ما گذاشته این است. آن چه در دل گذاشته همانا خود اوست. ما به خداوند آویزانیم! چرا گرد او نچرخیم؟! چرا چون نی هر چه گیریم نچرخانیم؟!
(Download Tip: Right-click and "Save Target As..." or "Save Link As...")
نمی تونم بیشتر گوش نکنم و بیشتر و بیشتر گریه نکنم. با یاد تو بودن آرامش است.
زمانی بود که به هنگام برخواستن از بستر به آسمان چشم دوخته و با فکر سبکبالی و آرامش برمیخاستم. اکنون که چندی بیشتر می گذرد (!) آسمان است که مرا بر بستر می گذارد و نسیم است که بر تنم می خزد. گذشتن از یکایک فکرها و مرور ده باره و صد باره ی همه ی آنان برایم ممکن است. نیکی ها و بدی ها در کنار هم. زیبنده ترین خاطره ی بودن بر زمین آن است که بر زمين نبودم. نمی دیدم و نمی شنیدم و نمی گفتم. خداوند نزدیک تر از همه ی این هاست. آیا شنیده ای که می گویند: "تا آن زمان که باشی هر چه برایت انجام دهم زیباست ولی آن لحظه که نباشی ملالت بار و سرد است" خداوندا با تو بودن چه زیبا و نبودنت زیباتر. نبودنت نه از آن رو که ملال انگیز باشد که عطش دوباره یافتنت. و زیباتر این دوباره ها و صدباره های من که هیچ باره اند چرا که تو همیشه بود و بایسته ای. بایسته ی تمام زیبایی ها و لحظه ها. به سوی تو می آیم. دوستی و دوست داشتن از توست. تو در دلم گذاشته ای که دوست بدارم هر آن چه را که دوست می داری. دوستت دارم و همه ی دوست داشته هایت را! عاشق تو و تمام معشوقه های توام. چه زیباست: گناهانی باشند که مرا چون حباب رقصانی از خود دور کرده و مرا به سمت تو گردانند. گناهان فرستاده ی تو اند. تو ببین که من به سمت آنان کشیده نمی شوم و همیشه بر دلم بخوان که کشانده نشوم. تو ببین که دیدن آنان مرا از آنان دور کرده و به سوی تو می کشاند. خداوندا دوستت دارم که پلیدی، دروغ، آشفتگی، تنبلی و تنبارگی را در وجودم نهادی و ناپاکی آنان را به من فهماندی تا هر زمان از توجه به آنان دلزده و بیمار شوم. دوستت دارم که این چنین درس دادی نیکی و بدی را. دوستت دارم که نظم، آرامش، بوسه، لبخند و اشک را در وجودم نهادی و پاکی آنان را به من فهماندی تا هر زمان از توجه به آنان مست و پران شوم. چه بازی ها که با من نمی کنی و چه لذت ها که من از بازی ها نبرده ام! خاطره هایی ماندگار. درس های انسان بودن. هر چه داشته و دارم از توست و آگاهم که چگونه پاسخ توجه ها و بی توجهی های مرا داده ای. آگاهم که هر لحظه ی زندگی ام جواب یکی از سوالاتی است که از تو پرسیده ام. مرا به سمت خود بیشتر از این که من می خواهم می خوانی؟ دوستت دارم/.